ADRESİ YOK KENTİNE MEKTUPLAR

2011-10-25T07:00:00.001-07:00

http://www.edebiyathaber.net/" target="_blank">

EVE DÖNMEK YA DA KAFESE GİRMEK

2011-09-18T04:34:00.000-07:00

Dünya bir kafestir

Yürürken ilk bunu düşündüm. İlk kez geçtiğim bir sokakta aklıma gelen ilk cümleydi. İlk kez aldandığımda da aynı marifeti göstermiş miydim bilmiyorum. Bazen acıyı bile duymaz oluyor insan. Oysa sadece işe gidiyordum, her sabah olduğu gibi fakat bu sokaktan ilk defa geçiyordum. Bana şimdi söyleyeceklerimi düşündüren sokak mıydı, sonbahar mıydı bilmiyorum.

Adımı atar atmaz köşe başından, ama dünya dedim, yaralarımızı içine taşıdığımız bir kafestir. Biri sizi ansızın içine itebilir. Kendinizi ellerinizle oraya sokmuş da olabilirsiniz. Ya da oraya usanç dolu yaşamınızı, katlanmak zorunda olduğunuz parçaları koyup dışarıya çıkabilirsiniz. Anahtarını elinizde tutabilir ya da denize atabilirsiniz. İnsan derisini koruma derdine düşmüşken ruhunu unutur çünkü. Sözler, sesler ve gülüşler arasında bir anlığına bile hatırlasa ruhunu ellerinin arasında duyup yola devam edebilir ve artık kafesin anahtara ihtiyacı yoktur.

Gözlerimi anahtarımı aradığım kaldırım taşlarından kaldırıp gökyüzüne diktim sonra çünkü bugünlerde herkes sokakları anlatıyor. Oysa çok saydam, çok geçirgen ve bir o kadar da hassas bir örtü var üzerimizde. Gözümüz mavi görüyor diye mavi, gri görüyor diye gri olan bir ipek örtü altındayız. Bunun bize ne getireceğini sezebileniniz var mı?

Yanımdan bir çocuk geçiyor, 10 liraya satılan uçurtmalardan aldırmış annesine. Uçurtmaları parayla satan adam hiç utanmamış, kadın hiç düşünmemiş alırken; çünkü kadın biliyor ki uçurtma görmeden büyüyen çocukların gözleri dünyaya hep kırık bakacak büyüdüğünde. Çocuk diyor ki, “Anne bak, nasıl da geçiyor bulutlar üzerimizden!” Anne kim bilir neler görüyor çocuğun gösterdiği yerde, gittikçe uzayıp uzaklaşan bakışlarından anlıyorsunuz. Sonra ben bakıyorum gökyüzüne ama üzerimizden kayan gökyüzü değil, bizleriz aslında diyorum. İpleri elimize tutuşturulmuş yeryüzü düğümünü çözmeye ara verip bir soluk alabilmek içinse eğer göğe bakmak, bunu bugün yapıyorum. Malum güzün tatlı esintileri var havada.

Ne var ki kafesin kapıları yine de açık. O kadar yol geçtim, o kadar esnettim ki hayal kasımı yaşarken ve o kadar aradım ki bazı şeyleri… Bir kır kahvesini, bir solgun çiçeğin ölümle dansını, bir sesi ve usumda yüzen gemilerin yelkenini şişirecek rüzgârı… Yine de kaçamıyorsunuz işte, kafesin kapıları beni bekliyor.

Aslına bakarsanız kaçacak yerinin olmayışına üzülüyor insan. Herkesin değişmesine, dostların siz olmadan tutundukları uzak kıyılara, rakıda aynı buğuyu bulamamaya artık… İnsanın bir sabah uyanıp bambaşka biri olduğunu anlamasına ve bir sürü şeye… Bir sürü şeye üzülebilir insan tabii ama asıl acı, artık acıların üzerine yazılan şiirlerin hafife alınmasıdır dünyada.

Kafesi geçiyorum, çocuğu, sokağı, solgunlukları… Gök kalıyor. O hep kalıyor. Çocuk uçurtmanın ipine takılıp düşüyor. Ben nereye gittiğimi unutuyorum. Nereye gitmek istediğim hatırımda kalmıyor artık. Yağmurlu sabahlar gibi olmayı diliyorum böyle zamanlarda. Hani annenizin evinde uyandığınız ve pencereden dışarıya güvenle bakabildiğiniz yağmurlu sabahlar… Her şeyin ilk adımının ıslanarak yaşanması… Bundan daha soylu bir şey bilmiyorum. Çatılarda sonbahar ve yerde düş görüyorum.

Üstelik, her şeyi uzatmak, kısaltmak, kesmek ya da yarılamak düşüyor insana. Bir de bırakıp gitmek istiyoruz hep olduğumuz yerleri. Nereye gitsek doğru değil, nereye gitsek yarımız. Yarımız ah yarımız, hep bunu hissediyor. Hep hissedecek. Bir yarımız diğerine küfrü basıp gidecek ve bu kirli kalabalık içinde ancak yarımız yapabilecek bunu, hatta belki daha azımız. Hatta belki, uyumak için daha önce kimsenin keşfetmediği bir kovuk arayan tavşan gibi ormana kızmayı bir yana bırakacağız ya da bu istek hep gidecek böyle… Hep böyle işte, hiç değişmeden, hiç eksilmeden içimizdeki o yabancılık hissiyle devam edebileceğimiz kadar edeceğiz.

Başımızın üzerinde hep bir kafes, iplerine dolandığı için uçamayan bir uçurtma ve bize aşağıyı sorgulatıp duran bir kadife gökle birlikte hep evimizi arayacağız.

Malum bir hayat, yolun diğer yarısı için yaşanıyor artık…

MOR GÖKYÜZÜ VE BULUTLARI UÇAĞA BENZETEN ADAM

2011-02-01T01:25:00.000-08:00

şehrin ellerine

İnsandan arınmış kale gibiyim, avucumda bir zamanlar yanımda olan herkesin kekremsi gülüşü… Bitti galiba, biz o frenküzümü gibi kokan, o mayhoş, o tatlı sert, hoş havaya yetişemedik. Şimdi hangi yaşanmışlığa inandırsak kendimizi, derisi tırnak aralarımızda kalmış gülüşlerin paslı tadını duyuyoruz.

Tamam, eskir de her şey, hep bir eksikliğe mi bırakır içimizi eskirken?

Mesela senin yüzyıllar sonrasının mitlerine süs olacak bir bakışı yüzüme çivileyecek kadar kalbin yok mudur göğsündeki oyukta?

Ya da bulutları uçağa benzetti diye biri neden durmaksızın büyüyen bir kederle tanıştırıyor beni gökyüzü? Bu acıları, bu içimize dert olan yaşanmışlıkları ben mi taktım peşimize? Ne yazık ki dudaklarımın kenarında ıslak bir gülüşten öte bir şeyler birikiyor artık. Özlediğim çok fazla bakış var ve artık bazı sesleri hiç duymuyor, bazı kelimeleri hiç kullanmıyorum. Bazı yolları kullanmayalı çok oldu ve artık bir âşığın yüzüne bakınca dans etmeye başlıyor havada uçuşan kırgınlık.

Düşler kurardık ya, onlardan hiç bahsetmiyorum bile. Uzun zamandır yapmadığım ve özlediğim şeyler var ama elim kolum dönüşü olmayan yollara bağlanmış çoktan. Bütün bunlar ben bir an, gökyüzünü mora boyamak istedim diye oldu. Bütün bunlar griyi bayrak edinmiş bir dünyada biraz mavi görürüm ve yıllardan sonra ilk kez kalbimi bir yangına terk edecek cesareti gösterip de yaşıyor gibi yapanlar güruhundan sıyrılırım diye oldu. Bütün bunlar, bütünü kavrayamayan bir gözün içinde parça olmayı, bir şeyin parçası olmayı becerememiş ruhumun, bana vardığım absürt ülkeyi anlatmak için kurduğu tuhaf cümlelerdi.

Anlatımı bozuktu ama alıştım artık…

Ne diyordum, biri bulutları uçağa benzetti geçenlerde ve ben de ona bütün kalbimle güldüm. “Üstelik,” dedi, “bazıları elektrik yüklüdür ve açık arazideysen yaklaşmamalısın onlara…”

“Neden,” dedim, “Neden, insana yaklaşmaktan daha kolay ve acısız değil midir bir buluta yaklaşmak?” Çünkü ben kimin gözlerini buluta benzetsem, kendi gürültüsünden başka bir şey duymuyor ve olmuyor işte ne yapsak… Aynı anda aynı rüzgârla elektriklenen iki bulut, birdenbire değiştiriyor havayı.

Ah dedim, sen de mi? Yaklaşmayın bulutlara! Yaklaşmayın, demek için mi anlattık biz bunca aksak hikâyeyi ve biriktirdiğimiz şarkıların hepsi değilse de birkaç tanesi, hani çok çok özel olanları bunun için değil miydi?

Gözlerim bulut oldu şimdi tek başına ve ben artık bilmiyorum dört duvarı yurt kılmayı. Dahası elektrik de yüklü olsa bir bulutla çarpışmayı…

Ben artık çok da hayranı olmadığım bir sanat eserine kayıtsız ama anlayışla bakar gibi bakıyorum ellerime. Çünkü onlar çok soğuk bir şehrin dibinde her gece biraz daha, terk ediliyorlar.

Bir yandan, o kalkmış bana hâlâ bulutlardan bahsediyor, ben onları çok içtim. Sizler, kalbinizin çeperine tam uyuyor diye dikenli tel sandığınız her duyguyu kalbinizden uzaklara fırlatıp kaçarken ben, birkaç kaybolmuşa anlattım bulutları. Bunu biliyor gibi de şimdilik susarsa daha kolay olacak her şey… Şimdilik susarsa daha çabuk gidecek çocuk. Şimdilik susarsa tekrar büyüyeceğiz… Büyüyelim bakalım, ulaşmak istediğimiz bir büyüklük, bir olgunluk için ölçü verebiliyormuş gibi dünya, büyüyelim gitsin bira daha…

Ama ben sadece harcanan ellerim ve bulutlar için yazmadım ki bunları… Yüzümde kendiliğinden olan bir şeyler var ama bir hedefe silah olsun diye bu hale gelmedi yüzüm, ben sadece taşlanmış yüzümün ardında yaşıyordum ne zamandır ve bunu görün istedim.

Ben sadece, kaybettiğimiz ve ellerimizdeyken bile bir bir eskittiğimiz yaşanmışlıklar için rahatsız nefesler alıyorum ve biliyorum, hayallerimizin ne olduğunu bile öğrenemeyeceğiz bir şeylerden kaçıp dururken, bir de bunun için. Bir de sen bana bulutlar olmasa da anlatacak bir şeyler bul, ya da bana bir yelken ayarla unuttuğun kıyıların birinden diye.

Yoksa ben, kendime eksilenlerin nöbetini tuttuğum bir ömür biçmeyeceğim.

DUDAKLARI YAMALI TASHİH

2011-01-29T10:00:00.000-08:00

Geceden büyük müsün? Hadi göster ellerini!

Kim bilir dudakların ne çok iç savaşta çöktü bu yüzden

Acıların kanaviçesi dudakların, kapımda ağladıkça gece

Ne cephanemi sana veririm,

Ne de ağlarım bir kez daha onlar için

Sen yalnız, yorgun ve her sonbaharda aptal bir şair vesvesesi ile dolanırken uzak kıyılarda

O adam yağmurları geçtiği yerden hiçbir yere varamayışına ağlamaktaydı

Sen o adamın hiçbir şey olamayışlarına âşıktın, biliyordum, içim

Ben o adamın akşamlarında yorgun kasıklarını herkeslerden saklayışı oluyordum onun için

Biz acıları hep atlaslarda gördük oysa ki

Sapla samanı karıştıran ölgün boynumuzun yası bundan

Ne uzak şehirler, ne sevdalar ne de yataklardan nereye aktığını bir türlü anlayamadığımız kaçak spermler

Biz sadece kafamızı karıştıran şeyleri sevdik aslında

Kafamızı karıştıran her kapı numarasını

İçimizi bulandıran bütün kaybolmaya müsait adresleri

Sokaklarda yaralı dolaşmanın façasını ve biraz da

Dik yakasını ve üşümüş bıyıklarını Galata’da gezdiren

Seksenlerden henüz kaçabilmiş kan revan bakışlı keskin adamları

Ve hala düşünüyorsun geceden büyük olduğunu

Hatta gece içinde büyüyor sanıyorsun

İçin geceyle doluyor sanıyorsun ve daha birçok şeyi

Oysa bizim sadece sefilliğini bile unutmuş steril şarkılarımız var

Herkese biraz uzak, her şehirden biraz kovulmuş, her şarkıdan fazlasıyla alacaklı

Ve damarlarında jilet unutulmuş bir acı için

Votka çığlıkları atan

Yeminini düştüğü yerden itlere pay eden, hastalıklı aşklar çağrıştıran gecelerimiz var

Sadece bu var evet, sadece asaletimiz, beş paralık kuş yemi

Gölgesi ise, hiç kimseye yetmiyor karanlığımızın

Çünkü bir gece değil, yıllar boyu eksildik seninle

Birbirimizin ayaklarına kapanacak kadar cesur olduğumuzu biliyorduk

Birbirimizin inadına yelken açmayacak kadar

Birbirimizin darma duman işlerine bulaşıp

Bir eski el yazmasına inanmayacak kadar

Bir haberdik bu işlerden

Sade hınzır bir gülüşümüz vardı

Sade buna güveniyorduk

Bu kadar

Ve bir ece içimizde kılıçlar kalkanları bölerken

Ağır ağır inerken yüzümüze hastalıklı gülüşü bir kuklanın

Öyle rengârenk, öyle gülmeye hevesli

Öyle rezil bir çığlık ardına saklanmış ki adalarımız

Hangi suya gömülsek, tarih gelip kurtaracak sanıyorduk bizi

Bir yerlerden hiç olmayı öğrenmişti en son.

Oyun dedi, inandım

Oynadık durduk sabaha kadar

Bakışlarıma inanmak istesem kuzguni fırtınalar oluyordu gözbebeklerim

Baktım bacak aramdan kirli bir kan akıyor

Baktım herkesin herkesi unut dediği yerden alnıma ince bir zehir

Baktım kurtaracak bir çocukluk kalmamış istasyon uykularından

Baktım,

Baktığı yerlerim durmadan içime akıyor

Ben bunları çok gördüm de,

Acıyan kalbimi kimseye anlatamıyorum

Vuruyorum ölmüyor acı kimsesiz bir yerinde çöl ateşlerinin

Çöl ateşlerini de bilmeyiz ya biz, varsa yoksa dilimizde

Bu yüzden belki sevmeyi beceremeyen her adamın inleyen yerlerine takılıyor çocuk kadın bakışım

Ne demiştim,

Gece gibi sanıyorsun kendini

Tıpkı onlar ve diğerleri gibi

Gece gibi… Ezberletmişler sana bunu, tüm kasların gibi naylon dilin

Söylediğinin tadına vardığında çevir numaramı

Sana inkâr kusmayı öğreteceğim

Ama şimdi geceden uzak dur

Ki şuramızda bir yangın büyütelim rahat rahat

Bilindik işlerle uğraş biraz

Aşkı meşki rahat bırak

İçini bir teknede yüzdürmedikçe

Bu işler sana göre değil

Bak ben kendimi onun oyunlarına doğradım

Kanımda biraz tuz eksik

Bak ben kendimi büyük harabelere sakladım

Antik kentler, kazılarında bulup çıkarıyor derimin renklerini

Kendimi parçaladığım tarih öncesi bir aşk

Kendimi inandırdığım şehirler boyunca yalan

Kuranım

Büyük denizleri biraz

İçimde her gece bir Kolombo

Her gece kayıp bir kıtaya zehri kendinden menkul bir gül bırakmakta

Hanginizin içmeye cesareti var

Ne senin, ne de onların

Başka bir hayatta…

BU PASLI BIÇAĞI BİLEĞİME BEN OTURTMADIM

2010-10-19T13:22:00.000-07:00

Bu paslı bıçağı bileğime ben oturtmadım.

O, yeraltından tanımadığım sesler duyduğum uzun gecelerin birinde, bir kelebeğin bir çiçeğe konması gibi usulca gelip bileğimin en ince damarına yerleşti. Dışarıda yağmur var mıydı hatırlamıyorum. Çünkü gidip pencereden bakmamıştım. Çünkü gidip pencereden baksaydım, bu kez de yıldızlardan biri gelip göz bebeğimdeki saydam tabakanın tam ortasını çizecekti. Abartıyor muyum? Hayır, daha önce de oldu. O çiziğin yarattığı sancıyı ve geçici körlüğü biliyorum. Bir süre çevrenizdeki herkese sıradan, tehlike arz etmeyen, hatta birçoğunun yüzünde tebessüme neden olacak türden gülücükler dağıtırsınız. Sizi severler, bunu açık açık söylemekten çekinmezler. Ortadan kaybolmanızdan şikâyet ederler, çünkü siz onların hayatında eski pantolonlarından artık çıkmayan ve alıştıkları bir leke gibi durmaktasınızdır. Siz onların sıcak bacaklarından eksilmeyin diye değil de bir türlü o pantolonu atmaya kıyamadıkları için oradasınızdır. Fakat içinizden geçen vagonların ağırlığından bahsetseniz, ya da diliniz cam kırığıyken birinin dudağına uzansanız, o anda sıradan bir leke bile olamazsınız onlar için. Öyle güzel yok olurlar ki çevrenizden. Bu gidişin kendisi bile sevilmeye değerdir aslında.

Daha kötüsü mü? Biri tıpkı sizin gibi kanamaktadır. Yıldızları ve paslı bıçağı ise çoktan geçmiştir, üstelik. Hatta sizden daha ihtişamlı kanadığını bile düşündürür size. Hiç aklınızda olmayan bir şeye inandırır sizi. Yorulmadan boşluğu okşayan bir çift el olabileceğinize örneğin. Ya da henüz hiçbir kelimeyi oluşturmamış işaretler dizisi bile yaratabileceğinize inandırır. Fakat kanarken gösterdiği güzellik, gözlerini dünya üzerinde gezdirirken yerini ürkütücü bir lav çukuruna bırakır. Çok susar ve çok uzak adımlar atar sizin olduğunuz yerden. Yüzünüzden anlam çıkarmaya başlar, sorduğu sorulardan korkmaya, vermeye kalkıştığınız cevaplardan utanmaya, yakınlıkla uzaklık arasındaki ince çizgide sizi boğmaya kalkar. Onsuz iki ayağınız varken, şimdi o ayaklar sizi bırakıp arafa koşmuştur. Siz dengeyi hangi ayağınızın sağladığını bile kavrayamamışken, o güzel ülkesinde kendine takma bacaklar müzesi açıp kafasındaki bulutu sevdiğini sandığı birkaç güzel tene dağıtmış, yeni şarkılar peşinde koşmaktadır. Siz mi, siz artık bir arafa bile ait olamayacağınız gerçeğiyle burun buruna, gecenin içinde durmaksızın yükselen sesleri içinize istiflemektesinizdir.

İşte bir yıldızın insanın göz bebeğini çizmesi böyle bir şeydir. İşte bu yüzden o gece pencereden dışarı bakmadım. Evet, bunu bilerek yapmıştım ama şimdi bileğime dadanan bu paslı bıçak var ya, onu oraya ben oturtmadım.

O bıçak hep ordaydı.

Ben bileğimdeki acının sebebini bildik hikâyelerden çıkarırken ve akşamları değerli bir parçamı tren istasyonlarında düşürmüşüm gibi hissedip avuçlarımda tren çığlıklarıyla yalnız duvarlarımın arasına dönerken,

Yalnız oturduğum barlarda votka bardağının içinden dünyayı seyrederken, gözlerinde türlü sevişmelerle masama yaklaşan tuhaf adamlara bakıp bu insanların nerde kaybolduklarını anlamaya çalışırken,

Elimden kayıp gidenlerin yarattığı hafifliği acı sanarken, o bıçak hep bileğimdeydi.

O bıçak, mavi damarımla , ahlaksız bir anlaşma yapmıştı. O kim olduğunu bilmeden beklediğim ve dünya üstündeki birkaç yüzde suretine erdiğim “hiç kimse” karşıma çıkacak, kimsenin dokunmayı akıl edemediği bir yerime dokunacak, birbirimize tutmak için değil de sadece kaybolmamak için sözler verecekken, ben dünyanın bütün sokaklarının anlatıldığı siyah-beyaz filmlerin birinde metafor olup bir oh diyecekken tam, işte tam o anda o bıçak, mavi damarımı bütün hafifliğiyle ikiye bölecekti.

Şimdilik tehditkâr ama duygulu bir edayla duruyor orada. Bileklerim hâlâ beyaz. Bakıyorum, neden bu kadar beyaz diye. Neden kimse hayatının ortasından geçen ırmağın akışı yerine, o ırmağın diğer yakasında hiç tanımadığı biri için ağlamıyor diye… Ortalama bir insanın aklı ya da kalbi de bilekleri gibi beyaz kalabilir mi, kalırsa bu ne kadar sürer diye… Bakıyorum işte.

Gördüklerime inanmam yüzyıllar alabilir, çünkü. Dokunulmuşluğuma inanmam bir mite dönüşebilir. Hayata dönmekten bahsetmiyorum bile, çünkü kabul edin hiçbirimizin bu kadar geniş alanları olmuyor yaşarken. Sıkıldıkça terk edilip geri dönülebilecek bir hayat… Böyle bir şansımız yok diye bu eziyeti etini sevdiklerimizin üzerinde deneyip duruyoruz. Üstelik korkudan ölenlerin çağındayız. Dolaştığım sokaklarda, girdiğim dükkânlarda, yabancı evlerin özlemle izlediğim ışıklı pencerelerinde, şehir kalabalığında, kıyı yalnızlığında, sevdiğim yüzlerde, karşılaştığım tüm yüreklerde görüyorum bunu. Korkudan ölecek gibi insanlar. Belki de bu yüzden yüzleriyle bir başkasının yüzü arasına duvarlar örüp arta kalan parçalarla o yüzleri taşlamaya meraklılar.

Oysa ben bileğimdeki paslı bıçağa rağmen, bunca zaman beni duyduğunu sandığım birine sormak isterdim: Bir insan bir insana ne yapabilir? En fazla, en kötü, en iyi ya da “en”ler olmadan öylesine… Yani ne yapabilir ki? Kim kime edebilir, insanın kendisine ettiğini?

Ama hep kötülemişler bizi. Kanıtlar, üste çıkmalar, galip gelmeler üzerine yalan bir oyun örgütlemişler üzerimizden. Boğazımıza kadar gömülmüşüz biz de. Ses etmemiş, geri dönmemiş, üzerine basıp geçtiklerimizin ne olduğuna dikkat etmemişiz hiç. Belki bu yüzden kimin hikâyesine dokunmaya kalksak yarasından irin akıyor ve bu yüzden aydınlığı sevmiyor hiç kimse. Çünkü aydınlıkta yüzümüz ayan beyan ortaya çıkıyor, yüzümüz diğerlerinin kendi ödüllerini yaratmak için kurguladığı oyunlarda, yüzümüz aldatmacaların karşılığı olan o tatlı pastanın, ortasına çilek oturtulmuş iğrenç kremasında sürüklenip duruyor. Kim kimin eline geçecek, kim kimin elinde kalacak bilmiyorum.

Bu bir şeyleri anlatamamış olmanın tuhaf acısı var ya,

İşte bunu hiç sevmiyorum.

Aslında ben hiç ama hiç istemedim kangren olmuş sözcükleri kangren olmuş yüreklerle değiş tokuş etmeyi.

Sesimi hiç duymamış olabilir o adam, o gece ve onlar, o dünya arkasından… Seslerimiz hiç birbirine karışmamış olabilir. Yakınlığın bölünmüş bir uzaklık olduğunu bile bile, bir gün her şeyin biteceğini ezberlerken onlar, ben unutmaya çalıştım çünkü. Biliyorum aksi mümkün olmayacaktı, ama yine de yüzümüzü okşayacak tatlı rüzgârların önünü kesmemeliydik böyle.

İşte bunu da sevmiyorum.

Bu bilme hali, bilme isteği yakınlarımızı uzak ediyor ve ben tüm bunlarla savaşacak gücü arıyorum her sabah.

İşte sadece bu yüzden,

Bu paslı bıçağı bileğime ben oturtmadım!

O gecelerden bir gece, bir kurguyu bozup ondan kimsenin kimseye dillendirmeye cesaret edemediği sözcükler toplayacakken, tanıdığımı düşündüğüm bir el gelip etime oturttu onu.

Eyvah diyemeden kalakaldım.

İLK ÖYKÜ KİTABIM: AYNADA YENİ BİR KADIN

2010-04-29T13:28:00.001-07:00

Yazgı kör kuyuya atılan bir taşın dibe vurmasını beklerken başımızdan geçenlerdi aslında. Taşı niye attık, atarken ne umduk, karanlığın içinde gözlediğimiz sona hazır mıydık gerçekten, bunu kimse bilemezdi. O kuyudan başımızı kaldırıp bakışlarımızı gökyüzüne dikseydik eğer, görecektik: Aslolan yoldu. Varmak, seçtiğimiz yolların en kötüsü olsa da bizi yolumuzdan eden, kendimizden alıkoyan o taş, yüreğimizden başka neydi ki?

***

Aynada Yeni Bir Kadın, yansısını cesurca izleyenlerin hikâyelerini anlatıyor. Kitaptaki on üç öykünün kahramanlarıyla, bir gün yolda yürürken ya da aynalara bakarken her an karşılaşabilirsiniz.

İnce iplerin üzerinde dimdik yürümenin, yazgıyla kavgaya tutuşmanın ve durmaksızın kaybetmenin metinleri… Hayattan cevaplar bekliyorsanız ya da yolculuklara çıkmaya niyetliyseniz Çiğdem Aldatmaz’ın kalemi aynada sır tutuyor olacak

Ne de olsa ayna, aldığı en ufak darbeyi bile yansıtır. Üzerindeki çizik o anda kendini gösterir. Toz zerreleri ve çapaklar suretinizin en güzel yerine çörekleniverir ve siz tüm bunları görürsünüz. Sahi görürsünüz değil mi?

BU KOKU DA NE?

2010-04-12T16:10:00.000-07:00

“Pencereyi kapat tuhaf kokular geliyor,” dedi biri.

“İçerisi çok havasız,” dedi diğeri

Bir diğeri, yani “Ayrıksı” olan,” iç sıkıntılarının sularında kaybettiği hayatının ucundan diğer ikisini süzdü bezginlikle. Kötü kokular yayarak yaşamak derisi lağım değil pahalı parfüm kokanların işiydi.

“Tenlerine zerk edilmiş ayıplarından kaçmak için,” dedi… Sırf bunun için…

Çünkü öyle boş ki derilerinin altındaki doku ve kalplerinin ardındaki öyle zayıf ki… diye düşündü.

“Peki ya sen nesin?” dedi sonra.

Kendi kokusunu karanlık bir sokakta unutmuş yarım yürekli bir çocuk…

Dışarıdan kükürt kokuları geliyordu

Şehirden…

İçimizden…

İçimizde kırılıp şehrin kaldırımlarında patlayan bir çığlıkla uyanıyorduk her sabah.

Düş büyüttükçe plastik kelepçeler uzatan gri adamlar vardı etrafta

Aşk büyüttükçe biz, korkusundan ölen kalplere tutuluyorduk, belki ahmaklığımızdan…

Şehirden değil içimizden, hikâyelerimizden değil suçlu bakışlarımızdan, durmaksızın dumanlar yükseliyor, durmaksızın harcadığımız hayat bizi eve dönüş yolunda kederden kırka böldüğümüz bir şarkının notasına oyuncak ediyordu.

Derken bir koku…

Kükürt kokusu böyle bir şeydi, insan dumanın kokusunu içine sindirir, yaşamaya devam ederdi.

Sonunda odada bulunan iki kişi, odayı biraz havalandırdıktan sonra pencereyi kapamaya karar verdiler. Bu en doğrusuydu. En akla yakını ve herkes için adaletli olanıydı. Pençeleri nasıl yapış yapış etrafta geziniyorlardı bunu yaparken! Pencere yargılara varmanın demir kilidiyle üzerine kapanırken Ayrıksı’nın, bir parça daha öldüğünü, boğulduğunu hatta iyiden iyiye yok olmaya başladığını hisseti.

“Kaçmalıyım buradan,” dedi.

Ne pencere umurundaydı, ne kilit… Derdi gökyüzünü görmekti

Ama insanlar gökyüzünü orasından burasından yırtıp elbiselerine yama yapar. Daha şık görünmek için göğe bile kıyarlar. Gökyüzü kanıyor desek onlara, anlamazlar… Geçiştiren bakışları vardır onların, hafife alan, yeri göğü dar eden bakışları… Kendilerine baktıklarında dünya küçülür ve içlerinde zavallı bir ölümle pencerelere saldırırlar.

Çünkü şehirden kükürt kokuları geliyor.

Ayrıksı her şeyi bırakıp bir aşkın peşinden gitmek istiyor artık. Her şey başkalarının peşini bıraksın, ona bir aşk getirsin istiyor ya da… Bu da mümkün, ne de olsa onun göğü yama kabul etmez kimsenin eteğine.

Ne de olsa aşk hafife alınan her bulut gibi içinde çokça yağmur ve kısacık gözyaşları barındırır ve biraz daha zorlasanız kükürtten sabun yapıp köpürtür onu.

Ne ki tüm yaşanmışlıklarımız uçuruma sürüklenmeye gönüllü olmasın… Ayrıksı biliyor, her şey gibi bu da uçup gidecek ama şehri saran tüm kötü kokuların sebebini kendinde aramaktan öyle yorgun ki… Oysa biraz aşk, inanmak gerektirir biraz acıya ve inanmak büyüler çağırır hayatımıza. Tuttuğumuzu bizden, gördüğümüzü içimizdeki inciden eden büyüler… Buna kim aldanmak istemez… Pencerelerle bile alıp veremediği olanlar belki… Onlar kötü kokuların sebebini kendilerinden başka her yerde ararlar.

Oysa şehri kükürt kokuları sarıyor ve çok yağmurlu bir gecede ellerimiz parmaklarını unutup en son kullanılmamış bir gökte rastlanan ayakizlerinin peşine düşüyor. Tüm bunlar olurken Ayrıksı, zavallı kalbinin izini sürüyor gökte ve tüm hengâmeyi görüyor.

Ve aşağıda birileri, “Pencereyi kapat,” diyor, “Aç,” diyor, “Kilidi kır,” diyor… Kükürt kokuları geliyor şehirden… Şehirden değilse de katrana dönüşmüş hırsı kendinden büyük olan kalplerden. Canı yanıyor Ayrıksı’nın, parfümleri düşünüyor…

KARANLIKTI VE BAŞIMI OMZUNA KOYDUM

2010-03-27T16:47:00.000-07:00

karanlık gelmişti oda biraz; “bırak,” dedim böyle kalsın. “ne sen ışıkları yeniden yak ne de ışıklar anlasın yandığında bir yalana sarıldığını.”

oysa başka çare mi vardı? gölgemi sokaklar kovalasın diye onun sızılı ellerinden geçtim. tanıdık oyunlarda kaybetmeyi göze almıştım gün biterken.
tanımadığım bir oyunun kapısını çalsam ışığı kesecektim.

ama karanlık iyiydi gene de; yüzümdeki incinmiş çizgiyi saklamaya yetecek kadar,
kendi ıssızlığında kaybolmuş bir adamın sesindeki boğuk tınıdan, umut yontacak kadar,
kaybettiklerimin hikâyesini hep sararmış olmasını dilediğim bir kâğıda sarıp sarmalayacak kadar iyiydi işte.

elimde bitti bitecek bir mumun hâlâ yanabilirmiş gibi gelen eğri fitili, başımı omzuna koydum onun. gözyaşımı sildiğim kâğıtta yolculuk yazıyordu.

gece oluyordu durmaksızın; saatler döngüsünü tamamladıkça gece, saatler arzumu kovaladıkça gece, düşümde yandığım cemalperesti beklemeye durdukça hep gece…

“gece tenimizde yangın büyüten bir vakit aralığı,” dedim.
dedim ki sonra,
“şehir uyuduğunda azalır korkular.”
“ince bir camın ardından sessiz sedasız izlenen yol biraz daha yakınlaşır, biraz daha ve biraz daha sonra.”

o bunların hiçbirini duymadı. başımı taşımaktan korkan omuzlarında çağlayan bir ırmağın sesini duydum ve bana yetti duyduklarım.
“söndür,” dedim “ışığı”
“söndür de ölmüş gibi yapalım.”
“söndür, sönsün kırgınlıkla yanan mumun son ateşi.”

parmak uçlarımda can çekişen şehvetin, cinayetine yakışan kudreti vardı.
ben ne anlatsam geceye, içinde geçen her sözcük içinden geçiyordu o adamın.
soruları bırakmış, adreslerin peşine düşmüştü.
inanmayı bırakmış, sürüklendiği uçurumu dine çeviriyordu.
kelimeleri bırakmış, dilinde düğümlenen bir geçmişi çağırıyordu.

görüyordum, boynumun uzandığı yerden ötesi dünyaydı çünkü.
dünya onun içi kadardı
içini görse, ışıkları yakardı ve söndürüverirdi fitilin son ateşini. ruhundaki kurşun uçup giderdi ve uçup giderdi etinden, kelamının geçiciliği.

“peki ya karanlık,” diyorsunuz değil mi?
ah karanlık, aydınlığın aykırı eğimi!

MECAZ

2010-01-06T12:24:00.001-08:00

“Mecaz sözcüklerin gerçek anlamı dışında kullanma sanatıdır”

Can çekişen kalabalığın içinde dalgın yürüyorum saatlerdir. Gerekli işler halledildi. Görülmesi gereken insanlar görüldü. Yeri gelen sözcükler doğal bir kalıba oturtuldu. Neye dönüştüğünü bilmeden bir imaj yerleştirildi bu gerekli kişilerin kafalarına. Kent kalabalık. Sokaklar yaşam hevesinin ağırlığıyla dolup taşıyor. Arada bir martı süzülüyor gökyüzünde, kaldırıma solgun bir papatya düşüyor. –Papatyaların yolu yanlışlıkla düşer büyük şehirlere, martılar evvel aşklar masalları taşır ağızlarında yanlışlıkla ve zaten çoğu kez bulunduğumuz yere yanlışlıkla gelmişizdir.-

Gerekli işler, taşınan yükler ve anlamını bilmediğimiz hayatlarımıza zorla bir anlam biçme çabasıdır. İçimizden öylesine geliveren her davranış insanlar için küstahçadır ve buna süslü bir kılıf uydurulmalıdır. Yolun gidişatını değiştirmiş gibi görünmek, yolcu olmaktan korkanları rahatlatır ve böylece yola koyulan rahat bırakılır. Kaydırılan anlamlar ve süslü sözler gırtlağımıza tutunan bir çift eldir, yaşar gideriz onunla. Sokaklar geçer, düşler kıyar, aşklar tüketiriz. Mecazdır hayat. Eğer usturuplu bir yalanı yorgan edinmişse uykularınız ve her sabah uyandığınız yatakta vücudunuzu iğneleyen bir şeyler varsa durmaksızın, normallerine alıştığınız insanlar her gün bir uçurum kıyısını işaret ediyorlarsa yaşamlarınıza, kendinize evrende yeni bir paralel edinmenin vaktidir.

Dosdoğru söylediğiniz sözcükler iki ucu keskin bir bıçaktır. Kime çevirirseniz çevirin bir ucu çoktan kalbinize saplanmıştır. Unutmak kendisiyle yüzleşmekten korkanların ipek kalkanıdır. Nasıl da yırtılırlar. Oysa siz hiçbir şeyi unutmamışsınızdır. Zira unutmak yok saymaktır. Yok saymak, silinmeyecek bir yazıyı silme çabasıdır. “Aslında böyle demek istememiştimler” ile “İstersen şöyle anlatayımlar” arasında yüreğini bıçak altına yatırırken insanlar, hayat mecazdır.

Oysa gecenin sonunda güneş doğar ve suda bir balık çırpınır. Her şey daha güzel olsun, su daha berrak, pullarım daha parlak görünsün çabası değildir balığınki. Sadece balık oluşundan, hayatta kalması gerektiğinden ve bulunduğu sudan çok sıkıldığındandır tüm derdi. Bu yüzden insanlar balıkları küçümser, onları oltalarına takmak ister ve takarlar da. Fakat insanlar hiçbir zaman denizin uçsuz bucaksızlığını kestiremezler. Enginlik korkulu bir rüyadır. Tehlikeli ve uzaktır. Balık kadar cesareti yoktur içinde yaşamaya.

Kalabalığı geçiyorum. Mecazları geçemiyorum. İskeleye martı akını var. Martılar çocukları gülümsetir, yetişkinleri ağlatır. Eğer kalbinizden dünyanın ağır yükü gelip geçmişse, kırgın fakat umutlu gülümsetebilir sizi. Yarası elinde deli gibi koşturan insan yığınlarının arasında nefes almaya çalışan biri için az şey değildir bir martıya gülümsemek.

Deniz kokusu karada yaşayanların tutulduğu bir hayaldir. Zaman göz kenarlarımıza yeni çizgiler eklemek için mesai harcarken, biz yabancısı olduğumuz avuçların içinde harcanırken, deniz sınırların tükendiği bir hayat vaat eder gibi boylu boyunca serilir önümüze. Kentler denize kıyısı olanlar ve olmayanlar şeklinde ikiye ayrılırken, bir maviliğin içinde önce yitirip sonra buldurur kendini kalbimizin sürgün coğrafyası.

Bir günü daha yalnız bitirmenin kanamalı halleri bizi acıya tutundurur. Ertesi sabah yola düşülecek gibidir. Ertesi sabah soğuk ve uzak gölgelerimizi burada bırakıp bilinmeyen bir iklime göç edecek gibiyizdir. “Beni sevmediler hiç.” Dudaktan dökülür dökülmez ölen bir cümledir. Kalkar denize dökülür sonra. Martılar buna aldırmaz, sadece parende atarlar mavinin üzerinde. İnsanlar buna aldırmaz, sadece başkalarından söktükleri kalpleri ufalayıp denize atarlar ekmek niyetine. Bu yüzdendir ki, her martı atılan her ekmeği yemez.

İnsanlar, deniz kokusu, vapur kalabalığı ve şehir hatlarında yorgun ömürlerini tüketirler. Kıştır. Kış, dört mevsimde bir gelip, önümüze sahipsizliğimizi koyar. Ellerimiz kazaklarımızın kolları içinde, kalbimiz bitmeyen üşümelerden yorgun, yağmur ve ayaz göz çukurlarımızdan içeri sızıp dururken, yollar uzayıp günler kısalırken, mecazlar yakamızı bir türlü bırakmazken, ölümlü gözlerimiz düşlerimizi de ölümlü kılar.

Ne demeye mi çalışıyorum burada?

Aldırmayın, alt tarafı mecaz aslında.

BU GECE ZEYNEP DİYE BİR KADIN

2009-12-19T11:38:00.000-08:00

Zeynep diye bir kadındı
Hepimiz kadardı, yaralıydı…
Hiçbir şeyi sıkı sıkıya tutmuyordu ve kafası benim kadar karışık değildi
Sadece mutsuzdu, benim kadar

Barda karşı masada oturduğunu ilk bakışta fark etmiştim. Pembe kıyafetleri ve başındaki pembe bandanayla sandalyeye oturup bir bira söyledi. Ben ise her zamanki yerimde oturmuş içiyordum. Dünyanın kayıtlarından çoktan çıkarılmış bir yabancıydım. Ruhumun sürgün yediğini fark ettiğimde çok geç olmuştu. Bütün bunları düşünerek oturuyordum masada. O ise telefonuna gelen mesajlara cevap veriyordu. Bir ara gözüm takıldı. Pembe pembe giyinmiş birilerini bekliyor diye düşündüm. Sonra yine dalıp gittim. Gözlerimdeki kederi tahmin edemezdiniz.
Sonra yaşlı bir teyze masama yanaşıp “mendil alır mısın?” dedi. Sanki onu duyuyordum fakat cevap veremiyordum. O kadar dalgındım ki… Herşeyin ne zaman bu kadar kötüleştiğini düşünüyordum, sonrası bulutlardı.
Sonra teyze birden sinirle bana bağırmaya başladı. "Almayabilirsin ama cevap ver bari hiç mi insan yerine koymuyorsun beni?"
Kalakaldım. Oysa ben belki o teyzeden bile kötü durumdaydım.Üstelik sinirimi hiç kimseye kusamıyordum. Ne desem yalan olacaktı, ne desem düğüm. O teyze belki yeni aldığım mor elbisenin içinde beni çok farklı görüyordu ama ben ruhumu çoktan Afrika’nın en ücra ülkesine sürgüne göndermiş bir zavallıydım.
Derken, o pembeli kadın-adı Zeynep’miş- bana dönüp:”Kimsenin kimsenin sıkıntısına da saygısı kalmadı, ne var ki oturuyoruz şurada “ dedi. Güldük.”Teyze de fırçasını atıp gitti yani, ama haklı da olabilir” dedim, güldü.”Tavla oynayalım mı?” dedi. “Tavlada çok kötüyümdür” dedim. “Ben de” dedi. “O zaman oynayalım dedim
Taşları yan masadaki adama dizdirdik. Zarları attığımızda denk gelen rakamlar umurumuzda bile değildi. Kuralları boş verdik. Bir türlü birbirimizin taşlarını kıramıyorduk. Çünkü galibiyet ve yengi umurumuzda değildi. Biz sadece tanrının önüne inadına zar atıyorduk. Kazanma hırsıyla yanıp tutuşabilecek insanların sevinç çığlıkları atacakları 6-6 sürekli denk geliyor, fakat hiçbir işe yarar hamle yapamıyorduk.
“Bu insanlardaki hırsı da hiç anlamıyorum” dedi bir ara. Güldüm, haklıydı.
“Artık hiç kimseye güvenim yok” dedi bir başka ara. Güldüm, haklıydı
“Başkalarının ortaya koyduğu değerlere neden hayatımızı adayalım ki “ dedi sonra, Güldüm, haklıydı.
“Bira-tekila yapalım burada, güzeldir” dedi sonra. Güldüm, haklıydı.
“İşten çıkarıldım.”dedi “Dert etme” dedim.”Elbet bir şeyler bulursun, hep öyle oluyor”
“Kendime güvenim azalıyor sanki” dedi. “Az önce çok daha aklı başında laflar ediyordun ne oldu dedim” Güldü, haklıydım.”Sadece işler yolunda gitmemiş şimdilik” dedim.”Ben de sürekli istifa ederim. Çünkü dünyanın zorla önümüze koyduğu uğraşlar, zorla elimizden aldıklarıyla denkleşmedikçe canım sıkılıyor, üstelik beni sevindirebilecek çok fazla şey yok hayatımda. Mutsuzum galiba ve bu konuda senden farklı değilim ne yazık ki” dedim. “Biliyorum” dedi. “Bu dönem de geçecek ve ben sadece hatırlayıp güleceğim”.dedi.
Zeynep, pembeler giyinmiş bir kırıklıktı.
Bana benziyordu aslında, gözlerime.
“O kadar çok şey gördüm ki, insanların attığı her adımı önceden tahmin ediyorum ve artık hiçbir tat vermiyor. Üstelik kimse sevginin değerini anlamıyor” dedi.”Anlayan birini bulursan bana da haber ver" dedim. Güldüm. Söylemeye gerek var mı bilmiyorum ama, haklıydı.
“Biri bana bir erkeğin attığı her adımı önceden kestirebildiğimi, fazla hazırlıklı olduğumu söylemişti. Bana sürpriz bile yapılamazmış, bu yüzden ilişkilerim yürümüyormuş biliyor musun” dedim Zeynep’e, güldü, haklıydı.
Sanıyorsunuz ki, kadınları yalnızca kırık aşklar üzer. Hepiniz ahmaksınız. Zeynep kadar olamıyorsunuz işte, gülüp geçemiyorsunuz. Kırılıp dökülemiyorsunuz bile.
“Mendilci teyze sana öyle bağırınca anladım, benim kadar uzağa dalmıştın. Belki de daha fazla.” Dedi. “Ben fazla düşünmem hareket ederken. Örneğin yanımda biri olsa ve senden bir kötülük gelebileceğini düşünerek gitme onun yanına diyerek beni uyarsa hiç dinlemem onu. Yaşayıp görmek isterim. Görüp, kendim anlamak isterim” dedi. Bir kopyamla karşı karşıya kalmıştım sanki. O kırık kadın, Zeynep, siz yine de benim değil,onun hikayesini önemseyin.O hayatın ince çizgisini zayıf parmaklarıyla bükebilmiş bir kadındı. Kuralların canına okuyup, yürek acısını seçmiş bir kadın…
“Bir erkek” dedi, “gerçek isteğini, açık edene kadar bir sürü oyun oynar ve sen yarattığı basitliği yüzüne vurduğunda ve ondan sadece gerçeği, aklından geçeni söylemeni istediğinde tuhaflaşır ve her şeyi basite indirgediğin için seni suçlar. Fakat bu basite indirgemek değildir çünkü olayın kendisi zaten yeterince basittir.”dedi.
Sesli bir kahkaha attık.
Ne kadar acıydı her şey. Ne kadar kırılmıştık. Üstelik bir sürü yerden… Kırıla kırıla gelip kendimizi o tahta masaya atmıştık sanki. Yüzümüze bakıp, hüznümüzü bulmuştuk.
Bir ara hesabı bana yıkıp gideceğini düşündüm. Sonra tekrar baktım, hayır sadece acı çekiyordu. Bir ara hesabı üzerine yıkıp gidebileceğimi düşündüm. Sonra dönüp içime baktım, hayır, sadece acı çekiyordum.Üstelik bu gece aklımdan geçenleri anlatabileceğim bir tek insan bile yoktu.. Olsaydı bile o saatte, orada o durumda olamazdı. Olsaydı, mucize olurdu. Ama o an, hiç kimsenin olmadığı hayatımın ortasında Zeynep vardı. İnce parmaklarından siyah gözlerine durmaksızın fırlayan bir kederi sürekli saklayarak, tavlada beni yendi. Zarlarımız ters düşüyordu Zeynep’le, hayata attığımız her zar şanssız, oynamak istediğimiz her taş, kırıktı ve hiç kapı alamamıştık.
Yenildiğime hiç üzülmedim.
Bir ara lavaboya gittim. Hesabı ödeyip çıktım.” Gitmek zorundayım Zeynep” dedim. Plan yapmayacağımızı o da çok iyi biliyordu. Beni sadece yanaklarımdan öptü, görüşürüz dedi.
Güldüm, haklıydı.

ADSIZ

2009-10-22T13:50:00.000-07:00

Bir kısmımız kayıptı ve birçoğumuz gözden yitmişti daha ilk fırtınada. Zavallı halimize bakıp güçlü gülümseyişlerine sarılanlar oldu.

Oysa onlar da sadece içlerinde can çekişerek kaybolan o şeyin korkusundan titriyorlardı. Kaybedecek öyle çok şeyleri vardı ki, şaşardınız. Oysa yapacak bir hiç vardı sadece. Anlatacak fazladan bir hikaye külfet, kurulacak bir üçüncü cümle ölümdü.

Bu tuhaf oyunları hayat sanarak gitgide çürüyorduk işte. İçimizi sızlatan şeyin belli belirsiz farkına varıyor ve sonra amansız bir koşturmaca içinde ansızın gürültüye geliyordu her şey.

Kırdığınız oyuncaklar kadar yansaydı canınız, anlardınız. Sevdiğiniz mevsimin gidişi gibi düşseydiniz o koca ağaçların teninden; ya da bir gün bir yerde otoban çizgilerinin geçişlerine gözlerinizi daldırışınıza çok yansaydı canınız ve sonra gözyaşınızın düştüğü yeri bile artık göremezken, ne teninize, ne çizgilere…

Aynı şarkıyı bin beş yüz ellinci kez dinlediğinizde hala ilki gibiyse keder, artık onunla yaşamayı öğrendiniz demektir.

Aynı rüzgarın bütün yüzleri aynı anda yalayıp sizinkini yırttığını duyumsayınca içinizden bir gemi daha çözmek zorunda kalacağınızı hissettiğiniz o gece, bunu fark etseydiniz çıldırırdınız.

Gelin görün ki şarkılar bahanedir efkârın kendisine.

Tıpkı gemilerin denize olduğu gibi…

İnsan bir akşamüstü damarlarını yırtacak bir çığlık edinir kendine,

“Eyvah” diyemeden kalakalan… Döktüğü yüzünden kaymağını sıyırır gibi tatlı tatlı kederini sıyıran, uslanmaz bir çocuktur kendisine.

Ama dedim ya, çoktu onlar. Bizimse gölgelerimize bile sözümüz yoktu.

Belki de bu yüzden gemiler yandı, biz ise bütün gece sahilde oturup alevleri izledik.

BİR KİTAPTA BASILAN İLK ÖYKÜM

2009-09-27T02:11:00.000-07:00

http://www.yitikulke.com/bozcaada-oykuleri-cikiyor.html

“Bozcaada’ya gitmek…” İki sihirli sözcük. Ada orada bizi bekliyor her zaman. Tek yapmamız gereken bir sırt çantası hazırlamak belki, belki de hiç düşünmeden ilk otobüse yer ayırtmak. “Bozcaada Öyküleri”, gidenler, gidemeyenler ve hep gitmek isteyenler için kaleme alınmış bir kitap. Uzun bir çalışmanın ürünü olan bu eşsiz kitap elinizden düşmeyecek. Tıpkı ada gibi; çantanızda, kütüphanenizde, ofisinizdeki sıkıcı çekmecenizde hep sizi bekleyecek. Okuduğunuz her öyküde daha derin bir nefes alacaksınız. Dar sokaklarıyla, üzüm bağları ve ünlü şaraplarıyla, Polente feneriyle, dev rüzgârgülleri ve kalesiyle olduğu kadar yaşanan aşklarıyla da Bozcaada sizleri çağırıyor. Sayfaları çevirin ve kaçın bu kentten…

“Bozcaada Öyküleri” kitabında 34 yazar sizi öyküleriyle yolculuğa davet ediyor. Gülsel Ceren Güneş, Çiğdem Aldatmaz, Çiler İlhan, Deniz Günal, Duygu Günkut, Ebru Durupınar, Esra E. Kutengin, Figen Alkaç, Gürgen Öz, Hasan Topçu, İdil Giray, Jak Alguadiş, Kadir Aydemir, Lâle Dilligil, Mehmet Ünver, Nefin Huvaj, Neval Sultan, Nihat Ziyalan, Nurcan Göksel, Özlem Özyurt, Reyhan Yıldırım, Sabri Kuşkonmaz, Saliha Yadigâr, Seran Demiral, Serdar Çekinmez, Serkan Türk, Sine Ergün, Sinem Karhan, Solmaz Aksoy, Turgay Yılmaz, Türkan Çim Işık, Yeşim Ağaoğlu, Zerrin Yılmaz ve Zeynep Zişan öyküleriyle kitapta yer alıyorlar. Bozcaada yolcusu kalmasın!

Bozcaada Öyküleri, Hazırlayan: Kadir Aydemir, Yitik Ülke Yayınları, Eylül 2009

Genel dağıtım: Punto Dağıtım

Online satış: www.pandora.com.tr

KARŞIDAN KARŞIYA GEÇERKEN ÖNCE SOLA SONRA İÇİNİZE BAKINIZ

2009-08-11T15:29:00.000-07:00

Şehrin en uzun trafik ışığı bu kavşakta bulunur. İnsan 60 saniyede nelere aldandığını aklından geçirebilir. Hatta bunun için o anda kalbi sızlayabilir. Durup oracıkta ölmek isteyebilir ama hızla gelen arabaların altına atlayacak cesareti kendinde bulamaz. Bu kalabalık… Bu var olabilmek için dişini tırnağına taktığından habersiz, içini kemiren şeyin ne olduğunu öğrenemeden ölüp gidecek bu zavallı kalabalık. Kırmızıda duralım diye bizi eğitenlerin çığlıklarını hiç duyamadan yaşayıp gidecek olan bu kalabalık. Onlardan mıyım? Neden buradayım? Neden illa ki karşıya geçmem gerek? Neden bir taraf seçmezsem ayaklarım beni terk edecekmiş gibi hissediyorum?

“Işıklar kırmızı yandığı zaman duracaksın” diyen şairin son nefesini bilmek istiyorum. Son nefeslerin huzurlu mu yoksa telaşlı mı olduğunu kestirebileceğim yol ayrımları diliyorum. Fakat 60 saniyeye tahammülüm yok. Beni çağıran bir ses dilemiştim gecenin kanadından. Henüz kırılmış kanatlarım yoktu. Yolumun üzerine çıkan izbe evlerde terkedilmişliğin anlamını arıyordum. Yalnızlıktan ölesiye korktuğum günlerdi. Yalanlarım varmış meğer. O yalanların peşinde kendimi doğrularken kanatlarımı kıran rüzgarı gözden kaçırmışım. Şimdi her şey çok mu berrak? Çoğu zaman. Gözkapaklarımın kaç kez açılıp kapandığını saymayı bırakacak kadar. Ama göz çukurlarımın içinde artık insan derilerinin katmanlarına inip, eş bakışlarını sezebilecek bir kuvvet var. Şimdi her şey çok mu yaralı? Çoğu zaman. Yaralarımı yine o göz çukurlarında öğütebilecek kadar cesurum. Işıkları izliyorum

60…59…58…57…56…55…54…53…52…51…50…49…48…47…46…45…44

Zamanı tutamayız: Yeryüzündeki milyarlarca insanın üzerinde birleştiği tek ortak nokta. İç akıntılarımızın yönünü ise değiştirebilmemiz mümkün. Bir gün, küçük bir çingene kızının bas bas bağıran yeşil gözlerinde yaşama inadını gördüm. Gelip benden başımdaki bandanayı istedi. Hiç düşünmeden vermiştim. O da bana hiç düşünmeden bir şey vermişti, bunun farkında olmayışı aramızdaki alışverişi daha da güçlendirmişti. Şimdi bu da nerden mi çıktı? Bizi birbirimizden ayıran ince çizginin ortasında yürüyüp duruyoruz. Görmek istemediklerimize gözlerimizi kapatınca her şey bitmiş gibi geliyor. Nasıl da rahatız. Oysa o küçük kızın bakışlarındaki inat, tanımadığı insanlardan bir şeyler isteyişindeki kararlılık… Şimdi o bakışa ihtiyacım var.

44…43…42…41…40…39…38

Bekleyişimizin 44. saniyesinde başımıza bir göktaşı düşse… Önce kaçmayı ve tatlı canını kurtarmayı düşünür insan. Ne olursa olsun hayatta kalmayı diler. Oysa böyle bir tehlikenin yokluğunda kendini nasıl da çürümeye bıraktığını fark etmez. Işıklara yetişmek için koşar, faturaları ödüyor olmakla yetinmez, daha çok kazanmak için daha çok oynar. Işıkların onu yönettiğini bilmez. Korkularını kimseye sezdirememek için daha gürültülü ve sert atar adımlarını. Yorulduğunu fark edip huzursuzlanır bazen. Ama ışıklar ordadır işte. Işıklar onu karşısına dikmiş bir sersem gibi oyalamaktadır.

37…36…35…34…33…32…31…30

Hala bekliyorum. İçimdeki seslerde susmuyor. Beklenen telefonda gelmedi. Beklenmeyen telefonların sesi kulaklarımda patlıyor. Şehrin iniltileri kulaklarımda patlıyor. Korna sesleri ve yanımdan geçen, adres soran, gülen, ağlayan kalabalığın iniltisi kulaklarımda patlıyor. Hayır, oraya gitmemelisin. Sevmediğin bir işi yapmamalısın

29…28…27…26…25…24…23…22…21…20

Otuz saniyen var. Geri dönmek için otuz saniye, gemileri yakmak için otuz saniye. Hayallerini keskin dişlerine kaptırdığın o canavardan kurtarmak için, bu şehri terk etmek için, yenilmişliğini söküp atmak için otuz saniye. Şimdi o gri ve çalışanların ruhlarının çalındığı ofise gidip o sözleşmeyi imzalayacaksın ve her şey en başa dönecek. Her sabah başkaları” için yaşamanın ağrısını içinde duyacaksın. Neden çünkü sen iyi bir satıcısın. Neden çünkü insanlara “evet” dedirtmenin psikolojik ipuçlarına hakimsin. Ya kendi içine açılan muammanın ipuçları? Ya hala “ne istiyorum?” sorusuna cevap veremeden, geçip gittiğin yaşam eğrin? Hadi geri dön, otuz saniye ve sonra öleceksin.

19…18…17…16…15…14…13…12…11…10

Onlardan mısın? Korkularından başka sığınacak yerleri olmayanlardan? Seçtiklerinden utanarak kendini seçilmiş ilan edenlerden? Yaralı yastığını unutma. Kalbine saplanan ışıldamayan çeliği… Onların seni nasıl yapayalnız bıraktığını, kapanan yollarını, artık iç akıntılarını bulamayan sesini unutma. Tanrıların senden gizlediği ne çok şey var.

9…8…7…6…5…4..

İşte parçalandı içindeki ayna. Artık cam kırıklarına bulaşan etin sana yalan söyleyemez.

3...2...1… YEŞİL

Şimdi karşıya geçebilirsiniz!

Şehir, vur gitsin bende sana yakın gördüklerini. Seninle asıl büyük kavgaya henüz tutuşmadık

ŞİMDİ KARŞIYA GEÇEBİLİRSİNİZ

CANININIZ CEHENNEME

İHANET - UMAY UMAY

2009-08-09T16:37:00.000-07:00

ihanet
yetim mi kaldım
hiç düşmedim uçurum sarktım
korkmuyordum
kırmızı baktım
sevmiyordum
kendime kaçtım
ahhh
gülüyor gibi yaptım
ölmüyor gibi yaptım
ahh
öldürmüyordum
göğsümü yaktım
gül annemdi
dikene kızdım
ağla dedi
küstüm ağlamadım
kalp sokakta vurulmaz sandım
ahh
gülüyor gibi yaptım
ölmüyor gibi yaptım
korkmuyordum kırmızı baktım
kalp sokakta vurulmaz sandım..

TANIMLANAMAYAN AĞRILAR İÇİN KUVVETLİ BİR AĞRI KESİCİ

2009-07-29T18:36:00.000-07:00

Bazen sırtta, bazen baş ve boyun bölgesinde, bazen vücudun muhtelif bölgelerinde belirir onlar. Çoğu zaman da kalpte ki, bunu tam olarak kestiremezsiniz. Bunlar tanı koyulamayan ağrılardır. Tanı koyulamayan hayatlarımız vardır çünkü. Uzun yolların, kargaşanın, debelenmenin ve küçücük bir huzur için çırpınmaların sonunda bir akşamüstü bir toprak yolda elleriniz ceplerinizde ve kalbiniz ufuk çizgisinin ötesine fırlatılmış bir halde yürürken fark edersiniz. Ne çok zordur ne de çok kolay. Ne açık bir yara gibidir ne de hafif bir sızı… O tam da bir ağrıdır işte. Göğsünüzün orta yerinde bitiverir, oradan karın boşluğunuza saplanır.
Hayır, karında kelebek durumundan bahsetmiyorum. Çünkü karında kelebek, karnınızın içini yiyip bitiren bir parazitten başka bir şey değildir. Bu tuhaf ağrı ağrılığını yapıp bedeninizi ele geçirirken insan başka bir şey düşünemez olur. Ağrının sebebi unutulmuş, ağrının kendisi bir problem olup çıkmıştır. Hayatınız sizden bağımsız bir yol tutturup gider, buna engel olmaya muktedir değilsinizdir. Anılarınız sizden habersiz eskir. Eşyalarınız, yaşınız, dostlarınız, aşklarınız, yatağınız… Hepsi eskir. Patiska çarşaflarınız aşınır, tül perdelerinizin rengi solar, fotoğraflar yırtılır, sayfalar sararır. Yaşamanıza eşlik eden her şey birer birer eksilirken, insanlar yüzlerini bir çuvala koyup kendini uzaklara vururken ve siz bu oyunda hep yolcu eden olurken anlarsınız ki, hayat ızdırabı hissedilmesin diye her şeyi yavaş ve sinsice sizden uzaklaştıran bir oyunbozandır.
Tıpkı en iyi çocukluk arkadaşınızın annesi gibidir. Siz arkadaşınızla evinizin önündeki arazide oynadığınız oyunun en heyecanlı yerindeyken arkadaşınızın annesi bir anda camda bitivermiştir. “-Oooğlummmm hadi artık eve gel, akşam oldu yemek vakti. “-Yaaaaa anne biraz daha noolur! “– Hayır diyorum hadi çabuk”. Arkadaşınızın dudağı hafifçe bükülür, “-Gidiyorum ben.” der. Ve gider. Ve sizi eve çağıracak kadar meraklı bir anneniz yoktur, umurunda değilsinizdir onun. Sokakta öylece kalakalırsınız. Ne kadar sahipsiz olduğunuzu fark edince bir yerinize bir ağrı saplanır fakat çocuk aklınızla bunu kestiremezsiniz. Sonra büyür insan. Büyüdükçe hayatınızda sizinle birlikte en güzel oyunu oynayanların yemek vakti gelir, sevdiği biri onu çağırır ve gider. Size aynı sahipsizlik duygusu kalır. Üstelik bu sefer büyümüşsünüzdür ve artık ağrının gerçek sebebinin farkındasınızdır. Herkesin bir hayatı, gidecek bir evi, evinde bir bekleyeni, sevdiği bir tv programı ve yenecek kalabalık ve mutlu yemekleri vardır.
Size bu kez de tren raylarını yalnız bir şarkıyla arşınlamak kalır. Sessiz sedasız ve kendi kendinize söylediğiniz şarkılar ve hayatınızın bir yerinde elinizden tutulmayacağını bilerek ellerinizin yalnızlığına musallat olmuş ağrılar kalır. Birilerinin öptüğü yerleriniz ince ince sızlar. Birilerinin size söylediği yalanlar, birilerinin hem kendisini hem de sizi yalnızlaştırmak için sayıp döktüğü özgürlük palavraları, arkasını dönüp giden dostlar ve hayalini kurup da çıkamadığınız yolculuklar göğüs kafesinizde birikir. Nefes alamazsınız, kaburganız yırtılacak gibi ağrımaktadır.
Ya da bir gün, birileri hayatı hafife aldığınızı ima eder. Siz küçük şımarık bir zengin kızısınızdır da, feleğin çemberi bir türlü size dokunmamıştır. Hırslarınız yok diye hiçbir şey için emek harcamadığınızı düşündürür size birileri. Hep daha fazlasını istemediniz diye dünya size altın tepside sunulmuş sanarak sizi yargılayan bakışlar atmaya başlarlar. İnsanlar böyledir, kendi eksikliklerini ört pas etmek için sizi yargılar. Çünkü dünyanın bataklığı artık bu kadar çok günahı taşıyamamaktadır. Oysa siz o bataklığın içinde kendinize has bir ışıklı bahçeyi bulabilecek kadar kendiniz olmaya çalışırken, hayat sizi eksiltir. Bir başkasının bakışları işte o zaman üzerinizde korkunç bir ağrıya dönüşür.
Kocaman gözleri olan bir adamla bir gün eski ofisimin arkasındaki yangın merdivenlerinde sigara içiyorduk. Bir diğeri gelip “Midem ağrıyor.” dedi. “Ne tuhaf !”dedi sonra. “Yaş ilerledikçe bu tür ağrıları öğreniyor insan.” Kocaman gözlü adam bakışlarını bakışlarıma kilitleyip şöyle dedi: Bir gün bakarsın ve bileğinde bir sızı hissedip şaşırırsın. Daha sonra o sızının aynı yerde aynı şekilde devam ettiğini ve geçmediğini fark edersin ve günün birinde o bir türlü iyileşmeyen sızıya alışırsın. İşte bu yaşlanmaktır.”
Haklıydı. Hayatı derin bir kuyuya bakarcasına yaşamaya devam ettiğinizde, farklı insanlar hep aynı yerden kanatır sizi. Hep aynı yerden incinir, aynı yeri iyileştirmeye çabalarsınız. Umudu eskittiğiniz bir yol ayrımında farkına varırsınız ki, artık bu iyileşmeyen sızıya alışmışsınızdır. O sızı ruhunuzu ağrıtan boşluktan başka bir yerde değildir. Ağrıdıkça alışırsınız.
İşte tıp literatürüne “tanımlanamayan ağrılar” olarak geçen bu durumun hayattaki karşılığı budur. Tanımlayamadığımız hayatlarımızın tanımlayamadığımız ağrıları. Uzun ve yorucu bir günün ardından başınızı yastığa koyun ve düşünün. Vücudunuz köküne dinamit konulan bir bina gibi yatağınızda bir enkaza dönüşürken, yorgunluğunuz ağır ağır çözülürken, yatağınızda hücrelerinize ayrışırken sorun kendinize: Ağrısından en sık şikayetçi olduğunuz uzvunuz hangisi? Koşunca sıkışan göğüs boşluğu mu, gürültüye dayanamayıp çatlayacak gibi ağrıyan başınız mı? Yorgunluktan usanmış elleriniz, kollarınız mı? Yoksa yoksunluğundan usanmış ruh boşluğunuz mu?
Sonuncu seçenek size hitap etmiyorsa şanslısınız. Elinizin altındaki en sıkı ağrı kesici, size rahat bir uyku çektirebilir. Fakat son seçenekte takılıp kaldıysanız bilin ki ne ağrı kesiciler ne meditasyon ne de orgazm… Kalbinizi avucunuza alıp, gerçek ve cesaretle ördüğünüz bir yol edinmediyseniz ya da siz bu yolda yürürken hep yalnız hissettiyseniz kendinizi, önüne çıkan her şeyi düşünmeden harcayıp tüketenlerle bir ömür geçirdiyseniz ve hala tren yolu boyunca yapayalnız yürüyorsanız benim gibi, hiçbir ağrı kesici işe yaramaz.
Çünkü ağrı kesiciler, ağrıları geçirmez, sadece bir müddet uyuşturur.

KAYBEDİLENİ BULDURAN YAZI

2009-07-29T18:34:00.000-07:00

Sonbahar adımızı saklamıştı iç sularına.
Yağmurlarda içimizin paramparça oluşu bundandı. Her seferinde biraz daha derine gömüyordu harflerimizi. Her sağanakta deliriyorduk. Ruhumuzun kaybolan parçası ondaydı. Uzun eski bir anının soluk kesen bir yerinde kalmıştık. Tam orada, varlığın ruha temas ettiği yerde bir şeyleri kaçırdık. Tam orada, biri kalbimize bir bıçak saplayıp kaçtı. Deli gibi kanayan bir yarayla eyvah diyemeden kalakaldık; sarı yapraklarda kan izleri… Bir yaranın iyileşmekten umudunu kesmiş irin selleri ve gitmek isteyip de gidemediğimiz şehirlerden alacaklı kalbimizin gizli defterleri… Hepsi sonbaharın adımızı sakladığı yerde paramparçaydı.
Ne sokaklar, ne dost sohbetleri, ne kutlamalar, ne şehir ışıkları, ne kalabalıklar… Hiçbiri içimizi sancıya boğan bu boşluğa yetmiyordu.
Sevilme çabasının, minnettarlığın, yapmacık nezaketlerin, sahte gülüşlerin sonu gelmiyordu. Hepimizin içinde karakışın ortasında kimsesiz kalmış bir çocuğun korkusu vardı. Kime, neye tutunsak o korkuların sonu gelmiyordu. Gidemediğimiz yerler çok uzaktaydı, döndüğümüz mevkiiler yakınlığından yorgun. Hayat bize bir şeyler söylemeye çalıştıkça kulaklarımızı tıkıyorduk. Zaman geçti. Yollarımıza bırakılan işaretlerin izi silindi. Gözyaşımız akmaz olmuştu ve biz bir türlü farkına varamıyorduk bunun.
Derken, ilk Eylül akşamları geldi.
Gökyüzü ağladı ağlayacak Yapraklar dallarında titrek, havada inceden içimize işleyen tatlı serin bir rüzgar… İçimizdeki tüm karmaşayı susturdu sonbahar. Adımızda saklı kalanı adımlarımızın gücüne sundu.
İşte buradaydık. Hala çekip gitmeye niyetimizin olmadığı dünya denen boşluktaydık. Kopan parçalarımızı bulup yerine koymak için, o bir türlü dolmayan boşluğu doldurmak için sonbahardan daha güçlü bir bahane olamazdı.
Adımızı adımlarımıza sardık. Nefesimizi damarlarımızdan süzüp hayata karıştırdık. Şimdi zamansız yağmurlara yakalanmaya hazır içimizde ağlayan çocuk. Şimdi kaybettiğimiz işaretleri bulduracak bize Eylül…

ÇOK UZUN BİR KIŞ

2009-07-29T18:22:00.000-07:00

Yollar her geçen dakika daralmakta. Bir kışı atlatmaya yetmiyor geceden çalınan yaşama hevesi. Her güne daha soğuk ve her güne daha soluk başlıyor bedenler. Kar kalınlığı kalbin de sınırlarını aşacak sanki Yakıp tutuşturduklarımız bu kalınlıkla yarışamayacak diye yersiz korkular büyütürken, yalnızlıklara kış işliyor.
Pencere aralığından hüzün sızarken, ne yapsak, nereye kaçsak ayaz peşimizi bırakmayacak. Üzerine bir hırka al. İçini ısıtmasa da omuzlarını tutar. Nefesimi bir şal gibi dolarım boynuna. Kimsesizliğimizi unutmasak da, mesafesizliğimiz çaresizliğimizi uzaklaştırır.
Hava soğudu iyice. Sen buğulu camlara ismi asla yazılmayacak olansın, bilirsin. Yalnızlığın mutlak olduğunu bile bile ısıtır mı kalpleri yakılan ateş? Ve yağmurlar vaktin bir yerinde gülen gözlerimizin de üzerine yağdığını hatırlar mı? Ayaz tenimi kesmese soru sormayacağım ama canım acıyor. Hayat karşısında dimdik durabilen yanım, ayaz karşısında küçülüyor. Yapılması gerekenler listesi her gün biraz daha küçülüyor ve yakında unutulacak gibi. Yerini zihnimi darmadağınık bırakan kelimeler alıyor.

Eskiden aşk yüzümüze yakışırdı.
Yağmurla uyumu, geceyle sırdaşlığı vardı
Ve sıradanlığıyla kavgası vardı hayatın.
Bu kış öyle soğuk ki… Şehirler artık öyle uzak ki birbirine(hepimiz gibi)
Her birimiz öyle yolcuyuz ki daha başında olduğumuz serüvenlerden.
Gidenleri geri getirmekten de, bir giden için geri gelmekten de aciziz aslında.
Sözcükler zihnimizin kıvrımlarında donuyor.

Kış bitimine de inanmayacaksa, elverişsiz hava koşullarında dağılsın kalbim.
Hiçbir mevsimi dibine kadar yaşayamayan
Hiçbir yaşanmışlığı dibine kadar koruyamayan gelgeç yaşamların coğrafyasındayız.
Bu iklimin insanlarına her şey çok yabancı
Bu şehrin rüzgarında hiçbir ten inatla tutunamıyor
Tendeki yarıklar rüzgarın işi, içine dolan kederinse akıbeti bilinmiyor
“Ne zaman bitecek bu kış?” diye soruyor çok üşüyen yüreği bir çocuğun
O kadar kendinden makul ki sorunun kendisi, muhatabı bilinmiyor.

BİR ÇENGELKÖY MASALI:SÜPER BABA

2009-07-22T04:46:00.000-07:00

GAMZE'YE...

1990’lı yıllardı. Çocuktum. Seksenlerin kargaşasından çıkıp kendine yeni yollar çizmek için çırpınan bir ülkede büyüyorduk. Oyunlar oynamak için beton binalar arasında boş arsalar arıyorduk. Topumuz caddeye kaçarsa çok dikkatli olmak zorundaydık, çünkü her an hızla gelen bir araba topumuzla birlikte bizi de ezebilirdi. Yabancılarla konuşmamalı, evin önünden fazla uzaklaşmamalıydık. Öyle ki karşı caddede, yani elli metre ötemizde oyun oynayan çocukların yanına gidemezdik, çünkü etraf tehlikeliydi. Hava kararmadan eve girmeliydik, çünkü belli bir saatten sonra sokaklar çocuklar için tekinsizdi.

Oysa her şey, hayatlarımız, alışkanlıklarımız, ayakkabılarımız, dinlediğimiz müzikler, yürüdüğümüz sokaklar git gide modernleşiyordu. Özal Türkiyesiyle yeterince çağ atlamış, ölümünün ardından Demirel gelmişti. Karayolları örüyordu bu amcalar bizler için. Taş duvarları çoğaltıyorlardı. Bir yandan özel kanallar açılıyor, diğer yandan otel odalarında şairler, yazarlar, aydınlar yakılıyor ya da evlerinin önünde suikasta uğruyorlardı. Akşamları ailecek televizyon karşısına geçip, naklen yayınlarda savaşlar izlemiş tuhaf bir toplumun çocuklarıydık işte. Üstelik Hulusi Kentmen’de ölmüştü. Hani izlediğimiz filmlerde sevimli bıyıklarıyla saçımızı okşayıp, bizi her şeyin düzeleceğine inandırabilen o adam… Ertesi yıl Sadri Alışık ve Belgin Doruk… Artık büyüyünce benzemek isteyeceğimiz bir prenses, birlikte oyun oynamak isteyeceğimiz o şahane serseri de yoktu. Öylece kalakalmıştık.

Ne tarih kitaplarının yazabileceği kadar eskiydik, ne de kalem üstadlarının hakkımızda anlatabileceği bir şeyler bulabileceği kadar yeni. Çok şükür seksenlerin eziyeti ve görmemişliği son bulmuştu fakat şimdi de nereye gideceğimizi bilemiyorduk. Arada kalmış, kimsenin üzerinden kalın çizgilerle geçemeyeceği kadar belirsiz o dönemin çocuklarıydık biz. Belirsizlik içinde büyüyen, kendi kendine ayakta kalamayacaksak sonumuzun geleceğini bildiğimiz hayatlar yaşadık. Sürekli yarışmayı ve önümüzdekini, ekarte edip koşu çizgisine ulaşmayı öğrendik. Bu arada güzel, içten, sıcak, el değmemiş bir şey bulursak eğer, deli gibi sarılıyorduk. Kaybolmasın diye çığlıklar atıyorduk, başka şansımız yoktu.

İşte Süper Baba, o yılların dizisiydi. 1993- 1997 yılları arasında yayınlandığında insanları ekranın başına kilitleyen ve bu kilitlenmenin apaçık sebeplerinin olduğu, hepimizin hayatlarına yakın, fakat hepimizin hayatlarından daha güzel bir hikaye vardı karşımızda. Ne de olsa senaryosu Sulhi Dölek gibi bir ustanın elinden çıkıyordu ve Osman Sınav’ın kariyerinin en parlak işlerinden biriydi. Şevket Altuğ hepimizin özlediği, özendiği, görür görmez sevdiği, gözbebeklerinin insan olmanın en güzel haliyle titrediği bir babayı, eski eşi, divane sevgiliyi canlandırıyordu: Fiko.

Fiko sevmesini biliyordu her şeyden önce. Bizlere dönüp aşka dair tek bir kelime etmese de, sadece onuz izleyerek, aşkın insanı nasıl değiştirebildiğini, nasıl yaşayan, akan bir su haline getirebildiğini görebiliyorduk. Aynı anda bir sürü insanın sevgisini kalbine sığdırabilecek kadar geniş yürekli bir adamdı Fiko. Kahveci Nihat’la olan dostluğu herkesin hayatta mutlaka tatması gereken duygulardandı. Nihat ve Fiko’nun can yoldaşlığı dünyadaki tüm yalnızlıkların üstesinden gelinebileceğini gösteren muhteşem bir düetti aslında. Yıllar geçtikçe arkadaşlarımız bizi o kadar sevmedi, biz arkadaşlığın eşyasal yakınlıktan öteye gidemeyeceğini düşünüp üzüldük belki. Düşünsenize, hiçbir arkadaşımızla Nihat ve Fiko gibi kavga etmiyorduk. Kavganın ardından barışıp, her zamanki meyhanemizde oturup, rakı içip ağlayamıyorduk. Bu sakinlik nezaketimizden miydi, hayır! Biz sadece yaşamayan, sahte ve naylon ilişkiler geliştiriyorduk kendimize. Bir başkası için içimizden bir şeyler kopar diye ödümüz kopuyordu. Nihat’ın kahvesi dünyada güzel, samimi ve sadakatli olan her şeyin merkez üssüydü aslında.

İpek… Fiko’nun gerçek aşkıydı. Çekip gitmelerini bile seven bir adam vardı İpek’in hayatında. Dünyayı görmek pahasına her şeyi bırakabilecek kadar cesur bir kadın, aynı zamanda yaşadığı tuhaf dünyada böyle kuvvetli sevilmesinin şaşkınlığını da atlatamayan, o şaşkınlıkla aşkı ağır basan biriydi İpek. Tıpkı Deniz ve Elif gibi… Hepsi bu adamın nasıl olup da bu kadar çok aşık olabildiğine, aşka bu kadar çok emek harcayabildiğine önce şaşırıp, sonra hayran kalıyorlardı. Unutulmaz biriydi Fiko. O kadar sıradandı ki üstelik… Sıradanlığı öyle güzel di ki… Hiçbir zaman o kadınlar gibi sevilmeyeceğimi bilmek ne kadar kırıcıydı. Ne de olsa içinde yaşadığımız yıllarda aşk, alay edilesi bir şeydi. Kirli, yapış yapış ve geçiciydi. Ya da biz onu bu hale getirmiştik.

Ben biraz Deniz’dim o zamanlar, biraz da Fiko’nun büyük kızı Zeynep. Tıpkı onlar gibi yaşayacaktım ilerde. Şiir gibi. İnce bir ipeği isabetli ve sert dokunuşlarla ama incitmeden dokur gibi. Hep içimizi ışıklandıracak şeyleri sevecek, inandıklarım içinse dünyayı yıkacaktım. Mümkünse Deniz’in Çengelköy’de oturduğu o ahşap evde oturup eski günlükler okuyacaktım. Milyonlarca kitabım olacaktı, bambaşka hayatlar görüp, kendime yetecektim.. Çünkü çocuk aklımı, yaşayacağım hayatla ilgili böyle güzel örneklerle dolduracak hikayeler vardı, şanslıydım. Şimdi büyüyen çocuklar gibi vatan millet nidalarıyla belindeki silahla insanların karnına kurşun doldurduğu için alkışlanan, ya da lüks bir hayat için kısa yoldan köşe dönmece oyunları öğreten iğrenç ikonlarım yoktu.

Büyük ailelerin de renkli hayatları olabileceğini görmüştük Süper Baba’da. İhsan Devrim ve Aytaç Yörükaslan’ın oynadığı dede rolleri bizi hep gülümsetti. Bu ihtiyarların yaşama tutunma inadına hayran kaldık. Üstelik Cevdet gibi bir ağabeyimiz vardı. Haksızlığın karşısında esip gürleyen tam bir delikanlıydı Cevdet. Kabadayılığın o temiz anlamıyla hayatlarımızın karşısına dikiliyordu. Mahallede herkes renkli, herkes kendiliğindendi. İnanmanın, hayatla savaşmanın anlamlı olduğu tertemiz bir masaldı Süper Baba. Ailenin yaşadığı evin arka bahçesinde gerçek olmadığını bildikleri halde sırf hayata tutunmak için, ondan güzel şeyler dilemek için yarattıkları bir kahraman da vardı üstelik. Etem Dede. Bence şimdi hepimiz bunu düşünüp kirlenmemiş bir düşün elini tutmak için, kirlenmiş dünyamıza böyle inançlar katmalıyız. Ama vaktimiz yok. Bir şeylere inanacak halimiz yok. Bize martılardan ve güzel dileklerden, aşktan, dostluktan, inançtan, daha sağlam şeylerden söz açacak umudumuz, direnmek için sebebimiz yok. Hepsini tuhaf ve anlamsız bir kargaşanın içinde yitirdik.

Şimdi ne zaman yitirdiklerimiz üzerine düşünsem, bu Çengelköy masalını hatırlıyorum. Evet, biraz eskiyi özlüyorum. Biraz gelecek güzel günlere inanmak istiyorum. Biraz bize öğretilenlerin dışında, insanların kuru bir çöle çevirdiği bu yaşayışın dışında bir yer bulmak istiyorum. Her şeyden daha da çok inanmak istiyorum. Gerçekliğin kuruttuğu bu dünyada, masal olmaya inanmayı diliyorum.

SABAHIN BEŞİ ALTIYA KOŞARKEN

2009-07-16T15:58:00.000-07:00

Öyle kaygan ki duvarlar, üzerinde tutunamıyor üzerine yakışanlar.

Oysa duvarlar, aslından kaçan bir gölgenin en güzel göründüğü yerdir. Biz çocukken kirlenmemiş ellerimizle duvarlarda gölge oyunları oynardık. Avuçlarımızda kuşlar çırpınırdı. Bir adam tutup kalbini gösterirdi. Duvarda görürdük.

Şimdi hiç kimse kalbini gösterebilecek kadar cesur değil. Şimdi kimse kalbini gösterebilecek kadar özgür değil. Duvarlar, kalplerimizi görmeyelim diye hayatlarımıza set çekmek için var. İçimizin en derin yerini betona dönüştüren duvarlar… Bahçeleri bahçelerden, odaları odalardan, gözleri gözlerden saklayan duvarların ardında vuruluyor hayat.

Gece karanlık bir yolda yürürken, bir adam “seni istiyorum” diyor bana. Söyler söylemez unutuyor beni. Söyler söylemez dünya telaşı yüzüne vuruyor. Ben tam bir kuş çırpındıracakken kalbimde, o kalkıp kuşun kanadına yalanlar takıyor. Görüyorum.

Ne istediğimiz yamalı hayatlarımıza söylenmiş en büyük yalan. Herkesin cevabını bildiğini sandığı soru. Aslında bize öğretilenlerden başka bir şey istediğimiz yok. Bu dünya öyle çetrefilli bir ağ örüyor ki etrafımıza, ne istediğimiz değil, ne istememiz gerektiği zihnimize kazılıyor.

Kullan- at hayatlar istiyoruz.

Kopyala-yapıştır cümleler kuruyoruz.

Vur- kaç aşklar yaratıyoruz kendimize.

Ardından,

Dar sokaklarda gölgelerimizi kovaladığımız geceler geliyor. Kendimizi oradan oraya kaçışırken buluyoruz.

Daha ne kadar kaçabiliriz ki gölgemizden? Düzmece bir oyun tutturup unutuyoruz.

Sabahın beşi altıya koşuyor. Gecenin şarkısı gündüze değmiyorken bir türlü, kağıda düşen zavallı elimin gölgesini görüyorum. Gölgem varlığımı kanıtlamıyor.

Suretimi geceye bırakıyorum ki, gölgesiyle barışsın.

Aslımı gündüze pay ediyorum ki, sahte gülüşünü üzerinize savursun.

Hepinizi bir duvar dibinde yaşarken göreceğim.

Gölgeleri unutmuyorum.

Oyunları unutmuyorum.

Yüzünde sahipsiz gölgeler gezdiren o adamın, bir sokak arasında sahipsiz bıraktığı cümleyi unutmuyorum.

Avucumuzda usul usul erittiğimiz dünya, suretlerini unutmuyorum.

Gölgemden kaçmıyorum çünkü

Aynadan sır tutmuyorum

Kaçışlarımı büyütmüyorum

Hepsini çoktan bir duvar dibinde bıraktım.

GAYRI RESMİ RUH VE BEDEN TATİLİ

2009-07-15T09:57:00.000-07:00

Geçiş dönemleri iyidir. Yeni bir kabuk edinmenin en etkili yöntemlerinden biridir. Bir geçiş döneminin mana ve muhteviyatı boş da olsa, süresi bakımından anlamlı bir tatile denk gelmesi daha da iyidir. Mevsim değişip, sonbahar elini kalbimize koymuşken, zamansız sağanaklar huzur içinde dümdüz bir yola salınmış kalbimizi yerinden hoplatırken, çevrenizdeki herkes bu uzun tatili olabildiğince güneylere, mümkünse ekvatora kadar kaçarak değerlendirmiş ve siz buna karşılık sadece “İçsel yolculuklara çıktım ben de” diyerek kendinizi avutmuşsanız, tatil sadece kabuğunuzu değil, alışkanlıklarınızı da değiştirmiştir.
Bir kere, günlerdir sizi içinde sürükleyen dünya telaşı, trafik gürültüsü, ofis patırtısı, kariyer kariyer diye hırsı tırnaklarıyla birbirlerinin yüzlerini parçalama safhasına gelmiş insanların arasında korkunç bir sirk izlediğiniz günler, resmi kağıtlarla sizin yerinize uyduruk bir şekilde yazılan vatandaşlık serüvenleriniz, bir günbatımını ağız tadıyla izleyememiş olmanız hepsi ama hepsi bir anda bıçak gibi kesilivermiştir.
Örneğin yarın pazartesidir, kalbinizi yaya yaya yatırıp alkol üfleyerek uyuttuğunuz günler geride kalmıştır.
“Çekip gideceğim buralardan” adlı tekmili birden bilmem kaç bölüm süren pembe dizinizin senaryodan çıkıp sahici olmasına ramak kalmıştır.
Yarın nerde olacağınızı, hangi yüzleri tekrar göreceğinizi, ne iş yaptığınızı –ya da size ne iş yaptırdıklarını-unutuvermişsinizdir.
Geride koskocaman bir dünya varken sıkışıp kaldığınız bu küçük kara parçasını ruhen de tamamen terk etmişsinizdir ve hayatınızda ilk defa” Ama gidersem” diye başlayan cümle yapıları beyninizin kıvrımlarını sonsuza dek terk etmiştir.
Şimdi siz bu iç aydınlanmanın en afili yerinde eski sıkıcı hayatınıza geri mi döneceksiniz?Ekim kültür sanat patlamasıyla gelirken, geceler, sokaklar, şehirler, ışıklar ve henüz tanımadığınız insanlar –henüz tanımadığınız için olsa gerek- bu kadar güzelken, nicedir iç bayıltan rutininize gerçekten de geri dönmek mi istiyorsunuz?
Aşka inanıp, aşktan korkmak gibi bir şey bu, yapmamak lazım,
İç sularımız gürül gürül akarken, kabuğumuzu kırıp çıkmaya bu kadar hevesliyken, bir şeyleri mümkün olduğunca yenilemek lazım
Bir şeyler değişsin diye, resmi tatilleri beklememek, hayallerimize resmiyet kazandırmaya çalışmaktan vazgeçmek için ilk adım olabilir,

Fotoğraf: Gamzeüst

FRENİ PATLAMIŞ BİR KAMYONDAN UÇURUMA BAKMAK

2009-06-28T06:34:00.000-07:00

Bütün aksilikler sizİ yakanızdan tutup çekmeye başladığında, hayatın, uçuruma yokuş aşağı koşmakta olan freni patlamış bir kamyona dönüştüğünü fark edersiniz. Fakat uçurumdaki basınç, kanınıza işleyen o serinlik ve kurtulma duygusunun hoşluğunu o fren patlamadan anlayamazsınız. Sürekli doğruları seçen, hayat tarafından seçilmiş biri olduğunuzu düşünüyorsanız hele, bu şansı büsbütün yitirirsiniz. Uçurumun dibi sizi kirletecek kadar güzeldir çünkü.

Göreceli güzellikler yanı başınızda beklerken siz kalkıp bir uçuruma tutulursunuz. Boşluğu durmaksızın içinize çeken, bir yok oluşun heyecanıdır. Öldüğünüzü düşünürsünüz. Bir adım sonrasını hesap etmek boş ve anlamı yitik bir öyküdür artık. Yitirilen anlamlar, henüz yitirilmeyenleri buldurur. Bir şey ansızın sizi elinizden tutup kaldırır. Bir şey sizi hiç bilmediğiniz bir dünyanın kapısına getirir. Burada kapılar saydamdır. Kapılar gördüğünüz, fakat bilmediğiniz, kimlerin açacağını hiçbir şekilde sezemediğiniz bir âlemin bet suratlı bekçileridir. Onlar ki neyin nöbetini tuttuklarını, adına hayat dedikleri şeyin şeklini ve anlamını bilmezler. Sadece durup beklerler, ama siz sezersiniz. Uçurumu sezdiğiniz gibi, kapıların açılacağı günü de sezersiniz.

“Bırak beni” dersiniz. “Gülden bozma gülüşlerim çoktan çalındı, tutulacak nöbetim yok. Kapılarım ve uçurumlarım var benim. Uçuruma açılan kapılarım, kapıların ardına açılan uçurumlarım bir de… Artık elimi cesurca tutabilecek bir karanlık yok ama ben varım. Uçurumun kenarındayım. Sadece kendime ait olan bu kenarda boşlukla sevişen ve bir o kadar da savaşan bir şövalye eskisiyim. Armalarımı sağ eliyle verenlerin sol elleriyle geri aldığı bu tuhaf ülkede gözlerimi çürüttüm. Ah, gözleri sırra tutulmuş o güzel uçurum, artık sadece seni görebiliyorum. Senden gelen boşluğa tutkunum. Öyle ki, gözlerimi aynalarına kurban ettim. Artık sahte bakışlarıyla gülümseyen hiçbir şey beni aldatamaz. Tenimin kuytularını hiç doymayan hayatlarınızla biledim”.

Uçurum bunları duymaz, sadece sizi içine çeker. Siz düşüşlerinizin bittiği yerde güller büyüten bir sevgilinin hayaline tutulur, bu düşüşün de bir sonu olduğu avuntusuna sımsıkı sarılırsınız. Yalandır.

Serde ne düşmek vardır, ne de olmayan bir düşüşün kalkışı. Serde bakışları uçurum güzelliğine tutulmuş bu dünyadan kovulmuş, kovulduğu yerde gülüşlerini yitirmiş, yitirişinden sonsuzluk kollayan yüreğiniz vardır sadece. Düşmek ve kalkmak bir sanrıdır.

O sanrıda kendinizi bulacağınız bilirsiniz. Bulduğunuzda söyleyecek bir çift lafınız vardır, o da gelir, boğazınıza düğümlenir.

Geçirdiğiniz güzel gecelerin hesabı çoktan kesilmiştir.

Hesap görülür ve siz düşmeye kaldığınız yerden devam edersiniz.

Uçurum kıyısına sürülmüş bir hayattan bundan daha güzel ne isteyebilirsiniz?

SESLENDİM DUYMADIN

2009-06-22T08:19:00.000-07:00

Hey!
Seslendim, duymadın.Biliyorum yürüyüp giderken herşey güzel.Yolların büyüsüne kapılayanımız yok...Bir ara dönüp bak yine de, çünkü hala kullanılmamış bir gök bulabileceğimiz o zaman aralığından gölgene sızdım. İnanması güç biliyorum. Hangimiz inandıklarımızla bir şeyleri değiştirdik ki gerçekten...Ama adresi yok kentine mektuplar göndereceğiz bir ara. Eski zaman postalarından yepyeni bir alıcı bulacaksın kapının önünde. Nerede kaybolduğun önemli değil, nerede bulacaksın kendini bunu soralım. Nerede buluşacağımızı düşünmeden buluşalım ki,
kaybolanların da buluştuğu bir mekan var bir yerlerde, bi ara dön bak!